Bir gölge...
Orda olduğuna dair bir izdi;
Kendi karanlığım kaybediyordu
Kendi ışığı gibi...
Hep oradaydı,
Dokunmanın imkansızlaştırdığı
Unutmanın manasızlaştırdığı
Bir yerde...
Öyle ki;
Ne görünürün,
Ne de görünmezin
Ayırt edilebildiği...
Tek görünürün gölgeler
Ve gölgeler olduğu...
Yeni bir hayata
Adım atarken sen
Kalan bir şey olmadığı gibi
Sessizliğe sahibim ben...
Mutluluk yolunda koşmak ne güzel
Ardında izler kalmamışken
Bir kelebek misali gökyüzüne
Renk katarken
Hüzünlü kuşlara bakma
Göç eden
Sadece sessizliklerini bırakırlar
Mutlu gözlerin bakışlarında
Hayat bu...
Kaybettiklerine üzülürken insan
Acaba farkında mı asla kazanamadıklarının
Postmodern dünyada, postmodern aşklarda...
Galiplerin sürrealist doğrularını
"Diğerlerinin" dünyasında seslendirdikleri
Kimseciklerin ise diğerleştikleri
Farkında olamadan etrafın
Ne kadar da bayağılaştığından...
Sadece ufka bakar olurken,
Görünmemesi etrafın
Kimin hatası?
Dış yüzün soyulup, gizlerin bulunmaması ya da,
Kolaycılık değil midir
Bir adım atmak varken...
Bir deniz feneri gibi...
Zamandan bağımsız yalnızlık
Dalga seslerinden oluşan
Fısıltılarla dolu...
Sorgularken hayatı
Etrafa bakan
Hiçbir şeyin görmeyip
Her şeyin görüldüğü,
Bucaksız mavilerin
Gece karanlığıyla kardeş olduğu
Umarsız fırtınaların zaman zaman
Üzerinden geçtiği
İnsanların uzaktan bakıp bakıp
Asla "gel" demediği...
Hep orda olurken
Nerde olmak istediği
Önemsenmeyen...
Issızlığı kendisinden değil
Zincirlerinden olan,
Kırmak için çabaladıkça dolanan...
Uzaklarda ararken kendini
Yakınlarda bile bulamayan...
Bir deniz feneri gibi...
Akıntılar vardı yaşamda
İnsanların sürüklenmemek adına,
İçinde,
Mücadeleleri olan
Kıyıya çıkanların yalnızlığıyla,
Sürüklenenlerin mutsuzluklarıyla,
Bezenen...
En sonunda,
Aynı omuzda ağlamakla son bulan
Hayatlar...
Farkılıkları,
Sadece isimlerden ibaret olan...
Gitmeli bu yerden
Bir hüzün diyarına
İçinde gözyaşı nehirleri
Acı yosunları olan
Uzak ülke...
Ama asildir yalnızlık
Giymeli şık bir ceket gibi...
