les reveries du promeneur solitaire

İnsan neden hep ulaşamayacağı şeyleri ister? Belkide cevabı çok basittir; ulaşabileceğin şeyleri istemene gerek yok ki! Evet belki böyle diyebiliriz.Küçükken çoğumuz birşey için dakikalarca ağlayıp elde ettikten sonra sadece 1-2 dakika oyalanmaz mıydık? Aşk içinde böyledir sanırım. Hiç tanıamdığımız,konuşamdığımız bir insana aşık olmak ne kadar kolaydır değil mi? Onun hatalarını hiç görmeden kabullenmek herkes için kolay bir yol ama etrafımızda tanıdığımız hatalarını bildiğimiz bir insana aşık olabilmek zordur değil mi? Herkes ilişkilerinin ilk zamanlarında ki o büyüyü aramaz mı ilişkinin bitmesine kadar geçen süre içinde. Sanırım bu bitmeyecek bir döngü. Nerden mi aklıma geldi? Belki ilerde söylerim :)